Ons verhaal

Natuurlijk Zien

Ons bedrijf

Winkel

Overig

[?] Subscribe To This Site

Ons verhaal:
hoe we in aanraking kwamen met
Natuurlijk Zien

Op deze pagina lees je ons verhaal: wie we zijn, hoe we met Natuurlijk Zien in aanraking kwamen en wat de gevolgen waren en zijn.

Heb je wel eens de ervaring gehad dat je iets zó vaak tegenkomt, op de gekste plaatsen en in allerlei omstandigheden dat je er op een gegeven moment niet meer omheen kunt? Dat je denkt: hoeveel signalen moet ik nog krijgen voor ik dit serieus neem? Mij is dat overkomen met de methode van dr. Bates. Een prachtig verhaal, vind ik zelf, en waar gebeurd!

Maar laat ik beginnen met ons voor te stellen:

V.l.n.r.: Paul, Jelle, Arjen en Saskia

Tot zijn achtste droeg de jongste zoon Jelle een bril van +3,75D omdat hij scheel zag. Arjen had perfect zicht, Saskia droeg een bril (-1D) voor het autorijden, de film en TV-kijken en Paul had een bril om te lezen (+2D). Nu dragen we geen van allen meer een bril. We hebben ze niet meer nodig.

Hoe dat zo komt?
Eigenlijk begint het verhaal bij.....

Mijn moeder

In 1981 heeft deze bijzondere vrouw na het lezen van het boek "Een bril dragen: ja of nee?" van Dr. Marilyn B. Rosanes-Berrett, rigoureus haar bril afgezet. Zij droeg al bijna 40 jaar een bril en was behoorlijk bijziend (-4D). Wij gingen vlak daarna op een tennis-vakantie. Dikke pret, want mijn moeder zag de bal pas scherp op een afstand van 20 cm. van haar gezicht!

Ze hield echter stug vol en was elke dag aan het zwaaien, palmeren en zonnen. Na een half jaar kon ze op alle afstanden prima zien en kom ze ook weer gaan autorijden. (Ze is nu 85 en heeft nog steeds geen bril nodig, niet om de kleinste lettertjes te lezen, niet om in de verte te zien!).

En ik?

Ik vond het geweldig voor haar, maar heb nooit het idee gekregen om er zelf iets mee te doen. Ik had geen hekel aan mijn bril. Ik had zelfs het vreemde idee dat men mij serieuzer nam als ik hem op had!

Jelle

Mijn jongste zoon, Jelle, begon op zijn 3e opeens verschrikkelijk scheel te zien met zijn linkeroog. We kwamen in het circuit van oogartsen en opticiens terecht. Eerst een tijd afplakken van het goede oog, een sterke +-bril, een prismabril, nog een sterkere bril, enz., enz.

Jelle was heel braaf en droeg zijn bril trouw, maar de bril belemmerde hem wel om te stoeien met andere kinderen. Hij is eens op zijn gezicht gevallen toen hij met een skateboard aan het spelen was. De bril ging dwars door zijn neusbrug, het litteken is nog steeds duidelijk te zien. Bovendien ging hij steeds meer dubbel zien, waar hij vooral met lezen last van had. En als hij z’n bril afzette, zakte zijn oog nog steeds weg.

Jelle (op de voorgrond) en Arjen in bad.

Ten einde raad hebben we begin 2002 serieus overwogen hem te laten opereren. Zijn oog bleek daarvoor toen nog niet stabiel genoeg.

Die zomer hebben we met ons gezin drie maanden rondgetrokken door een aantal zuidwestelijke staten van Noord Amerika. Jelle heeft toen - per ongeluk uiteraard - zijn bril laten vallen in de Grand Canyon.

De laatste foto van Jelle met bril.

Op dat moment waren we echt even in paniek; waar haal je zo gauw een nieuwe bril vandaan als je midden in de wildernis staat? Mijn moeder had me echter haar Bates-boek meegegeven (“lees dat nu toch eens!”) en we overtuigden elkaar dat een paar weken zonder bril heus niet zo erg zou zijn. Ik ben gaan lezen en gaan oefenen met Jelle. Mijn eigen ogen gingen heel snel vooruit. Jelle redde zich prima zonder bril, keek wel verschikkelijk scheel.

Ontmoeting met Esther

Een paar dagen later ontmoetten we op het monument "the Four Corners" Esther van der Werf , een Nederlandse vrouw die al drie jaar in de VS verbleef. Tot onze grote verbazing vertelde zij dat zij les gaf in de Bates-methode! Dat kon toch geen toeval zijn!

Dankzij haar kwam ik er achter dat de methode nog steeds springlevend is en dat er allerlei goede, moderne boeken beschikbaar zijn, ook speciaal voor kinderen. Zij heeft me verteld over de goede “zie-gewoontes”, ik heb wat boeken aangeschaft en veel gelezen op internet.

Elke dag besteedden we een kwartier aan palmeren, zwaaien en zonnen. Al snel had ik mijn bril niet meer nodig en ook mijn zonnebril droeg ik steeds minder. Jelle’s linkeroog stond steeds vaker recht en hij begon het heerlijk te vinden dat hij geen bril meer droeg.

Thuisgekomen hebben we zijn zicht laten meten door een opticien. Zijn afwijking bleek afgenomen te zijn tot +0,75. Daarmee kon hij prima zonder bril. Alleen als hij heel moe was, zakte zijn oog nog wel eens een beetje weg en ging hij dubbel zien. Hij kon dat door een simpel oefeningetje snel corrigeren. De laatste jaren heeft hij zelfs dat niet meer hoeven doen.

Jelle in 2005.

Hoe ging het verder?

In Nederland ben ik gaan zoeken naar informatie. Ik las het boek “Relearning to See” van Thomas R. Quackenbush en raakte steeds enthousiaster.

Tegelijkertijd kwam ook de verbazing en de verontwaardiging. Waarom was deze methode zo onbekend? Al die jaren dat we met Jelle bij de oogarts waren geweest, al die onderzoeken, metingen, druppels... Zo vaak hebben we gevraagd of er niet een alternatief was. “Nee,” was dan het stellige antwoord, “allemaal onzin, het helpt niets!” Mijn ervaringen waren echter verbluffend!

Om een lang verhaal kort te maken: ik wilde er iets mee doen. Ik wilde de methode weer onder de aandacht brengen. Mensen laten weten dat er een alternatief is voor de brillen, contactlenzen en oogoperaties die ons door een lawine van reclamegeweld dag in dag uit aangeprezen worden.

In opleiding voor Bateslerares

In januari 2003 ben ik afgereisd naar Oregon in de VS om bij Tom Quackenbush de trainers opleiding te volgen. Ik koos voor zijn opleiding omdat ik onder de indruk was van zijn boek. Hij is ruim 20 jaar geleden opgeleid door Janet Goodrich. Zij heeft het kinderboek geschreven waaruit ik met Jelle gewerkt heb. Esther is ook door hem opgeleid.